Legolas

GotLink.pl

wiem, gdzie się czaj± z twojego rozkazu. - Zdrajcy zwykle bywaj± podejrzliwi – odparł Gandalf ze znużeniem. – Ale możesz być spokojny o swoj± skórę. Nie chcę cię zabić ani zranić, powiniene¶ o tym wiedzieć, gdyby¶ naprawdę mnie rozumiał. Mam moc, żeby cię obronić. Daję ci ostatni± szansę. Jeżeli się zgodzisz,

dwaj zrozumiemy się na pewno, a podlejszych ras nie będziemy pytali o zdanie. Niech czekaj± na nasze rozkazy. W imię wspólnego dobra gotów jestem wymazać dawne spory i przyj±ć cię w swoim domu. Czy zechcesz naradzić się ze mn±? Czy wejdziesz do Orthanku? Tyle było mocy w tych słowach Sarumana, że

szczerze. Nie życzyłem ci Ľle, nawet teraz Ľle ci nie życzę, chociaż wróciłe¶ w kompanii gwałtowników i nieuków. Jakże mógłbym? Czyż nie należymy do tego samego starożytnego i zaszczytnego bractwa, do grona najdostojniejszego na obszarze ¦ródziemia? Obaj skorzystamy, je¶li zawrzemy przyjaĽń. Razem możemy zdziałać wiele i uleczyć rany ¶wiata. My

To Gimli, syn Gloina. Gimli skłonił się nisko i przy tym ge¶cie toporek wysun±ł mu się zza pasa, z gło¶nym brzękiem padaj±c na ziemię. - Hm, hum. Aha. Krasnolud z toporem! – rzekł Drzewiec. – Hm... Lubie elfy, ale ty za wiele ode mnie ż±dasz. Osobliwa to przyjaĽń.

– rzekł Gandalf. – Teraz muszę odszukać Drzewca i opowiedzieć mu, jaki jest wynik rokowań. - Chyba sam odgadł – powiedział Merry. – Czy można było spodziewać się czego¶ innego? - Nadzieja była niewielka – odparł Gandalf – chociaż włos mógł przeważyć szalę. Miałem jednak swoje powody, by mimo wszystko próbować, niektóre

Czy zasługuję na miano mordercy, królu Rohanu, dlatego tylko że w boju zginęli twoi mężni wojownicy? Skoro podj±łe¶ wojnę – niepotrzebnie, bo ja jej nie chciałem – musiały być ofiary. Jeżeli mnie z tego powodu uznasz za mordercę, odpowiem, że ta sama plama ci±ży na całym rodzie Eorla. Czyż bowiem

stryczek. Ale już zaciska się pętla, powoli j± zarzucano, ale mocno i twardo ¶ci¶nie was w końcu. Będziesz wisiał, skoro chciałe¶. – W miarę jak mówił, głos mu znowu łagodniał. Saruman widać odzyskiwał zimn± krew. – Nie wiem, dlaczego okazuję wam tyle cierpliwo¶ci i tak długo was przekonuję. Nie jeste¶

oszukać. Gdy zwróci w tę stronę oko, będzie ono z pewno¶ci± czerwone od krwawego gniewu. Mówi±c „wolny” miałem na my¶li wolno¶ć prawdziw±, bez więzów, bez łańcuchów i bez rozkazów. Pozwolę ci odej¶ć, dok±d chcesz, choćby do Mordoru, jeżeli taka jest twoja wola, Sarumanie. Przedtem oddasz mi tylko klucz Orthanku i