Legolas

GotLink.pl freeroadrp
efsacred2
gadanie
link
eurologistics

przemkn±ł po twarzy Sarumana, a potem okryła j± ¶miertelna blado¶ć. Nim zd±żył znów przybrać maskę, wszyscy dostrzegli i zrozumieli, że Saruman nie ¶mie pozostać w wieży, lecz jednocze¶nie boi się opu¶cić to schronienie. Przez chwilę wahał się, a wszyscy wstrzymali dech w piersiach. Gdy wreszcie przemówił, głos zabrzmiał ostro i

chybił celu. - Chybił pewnie dlatego, że nie mógł się zdecydować, kogo bardziej nienawidzi, ciebie czy Sarumana – powiedział Aragorn. - Bardzo możliwe – odparł Gandalf. – Ci dwaj niewiele znajd± pociechy w przymusowym sam na sam; będ± się wzajem ranili złym słowem. Ale słuszna spotyka ich kara. Jeżeli Smoczy Język ujdzie

radzić ci dale twojego dobra, lecz ty nie chciałe¶ mnie nawet wysłuchać. Jeste¶ dumny, nie lubisz rad, maj±c zaprawdę do¶ć własnego rozumu. W tym przypadku jednak popełniłe¶ bł±d, jak mi się zdaje, przez upór przekręcaj±c moje intencje. Niestety, tak bardzo pragn±łem cię przekonać, że w zapale straciłem cierpliwo¶ć. Żałuję tego

się trzask i różdżka pękła w ręku Sarumana, a główka jej upadła do stóp Gandalfowi. – Precz! – zawołał Gandalf. Saruman krzykn±ł, cofn±ł się i wyczołgał z ganku. W tej samej chwili ciężki kulisty pocisk ci¶nięty z góry błysn±ł w powietrzu, tr±cił żelazn± kratę, od której ledwie zd±żył odsun±ć się Saruman,

wiem, gdzie się czaj± z twojego rozkazu. - Zdrajcy zwykle bywaj± podejrzliwi – odparł Gandalf ze znużeniem. – Ale możesz być spokojny o swoj± skórę. Nie chcę cię zabić ani zranić, powiniene¶ o tym wiedzieć, gdyby¶ naprawdę mnie rozumiał. Mam moc, żeby cię obronić. Daję ci ostatni± szansę. Jeżeli się zgodzisz,

się Gandalf. – Rozmin±łe¶ się z powołaniem. Powiniene¶ zostać królewskim trefnisiem, zarobiłby¶ na chleb, a może także na zaszczyty, przedrzeĽniaj±c doradców króla. Mówisz – ci±gn±ł dalej, opanowuj±c wesoło¶ć – że my dwaj zrozumiemy się z pewno¶ci±. Obawiam się, że ty mnie nigdy nie zrozumiesz. Ale ja widzę cię teraz na

przeleciał o włos od głowy Gandalfa i run±ł na stopień schodów, tuż pod stopy Czarodzieja. Żelazna krata załamała się ze szczękiem. Stopień rozsypał się w roziskrzone kamienne drzazgi. Lecz ciemna kryształowa kula prze¶wiecaj±ca płomiennym j±drem, nie uszkodzona, spadała po schodach niżej. Kiedy w podskokach toczyła się do rozlanej kałuży, Pippin

z Orthanku żywy, będzie miał szczę¶cie, na które nie zasłużył. - Ejże, hobbicie, oddaj mi to! – zawołał odwracaj±c nagle głowę i spostrzegaj±c, że Pippin wspina się po schodach z wolna, jak gdyby niósł niezwykle ciężkie brzemię. – Nie prosiłem cię, żeby¶ to podnosił! – Zbiegł na spotkanie hobbita, spiesznie wzi±ł