Legolas

GotLink.pl Humor
Portal
Pamietnik
tuning tuning
filmy online

wiem, gdzie się czaj± z twojego rozkazu. - Zdrajcy zwykle bywaj± podejrzliwi – odparł Gandalf ze znużeniem. – Ale możesz być spokojny o swoj± skórę. Nie chcę cię zabić ani zranić, powiniene¶ o tym wiedzieć, gdyby¶ naprawdę mnie rozumiał. Mam moc, żeby cię obronić. Daję ci ostatni± szansę. Jeżeli się zgodzisz,

haku w oknie swojej wieży, wydany na pastwę drapieżnych ptaków, które ci dzisiaj służ±. Tak ci odpowiadam w imieniu rodu Eorla. Jestem tylko małym potomkiem wielkich królów, lecz nie będę lizał twojej ręki. Gdzie indziej szukaj sług. Obawiam się jednak, że twój głos stracił czarodziejsk± moc. JeĽdĽcy patrzyli na Theodena, jakby

się trzask i różdżka pękła w ręku Sarumana, a główka jej upadła do stóp Gandalfowi. – Precz! – zawołał Gandalf. Saruman krzykn±ł, cofn±ł się i wyczołgał z ganku. W tej samej chwili ciężki kulisty pocisk ci¶nięty z góry błysn±ł w powietrzu, tr±cił żelazn± kratę, od której ledwie zd±żył odsun±ć się Saruman,

zimno. Pycha i nienawi¶ć wzięły górę. - Czy zejdę? – powtórzył szyderczo. – Czy bezbronny człowiek wyszedłby paktować ze zbójami przed swój próg? St±d słyszę doskonale, co macie mi do powiedzenia. Nie jestem głupcem i nie ufam ci, Gandalfie. Dzikie le¶ne potwory nie stoj± wprawdzie jawnie na schodach mojej wieży, lecz

– Zostawmy tych dwóch wspólników samych. Powrócili do zburzonej bramy. Ledwie wydostali się za ni±, z cienia pod stosem rumowisk wychyn±ł Drzewiec, a za nim kilkunastu entów. Aragorn, Gimli i Legolas patrzyli na nich z podziwem. - Oto moi towarzysze – rzekł Gandalf zwracaj±c się do Drzewca. – Mówiłem ci o nich,

toczy się koło losu. Często nienawi¶ć sama sobie zadaje rany. My¶lę, że nawet gdyby¶my zajęli Orthank, nie znaleĽliby¶my tam skarbu cenniejszego niż ta kula, któr± Smoczy Język rzucił, chc±c nas ugodzić. PrzeraĽliwy krzyk dobiegł z otwartego wysoko w wieży okna. - Jak się zdaje, Saruman jest tego samego zdania – rzekł Gandalf.

rzekł wreszcie Theoden, głosem zdławionym, jakby z wysiłkiem. Kilku jeĽdĽców krzyknęło rado¶nie. Lecz król podniósł rękę. – Chcemy pokoju – powtórzył czystym już głosem – i będziemy go mieli, gdy rozgromimy ciebie i udaremnimy wszystkie zamysły twoje i twego ponurego władcy, któremu chcesz nas wydać w ręce. Jeste¶ kłamc±, Sarumanie,